Christa en Clemens (ouders van Pico) hebben ervaren dat ze bij veranderingen in de zorg rondom Pico, lang niet altijd als volwaardige sparringpartner meedoen. Het kan dan ook zomaar gebeuren dat er, in hun beleving, roet in het ‘zorg-eten’ van Pico wordt gegooid. 

In de wereld van zorginstellingen, indicatiestellingen, wetgeving en beleidsperikelen kunnen ouders onverwachts geconfronteerd worden met veranderingen waar ze niet op zitten te wachten. Ouders ervaren de zorg voor Pico op deze momenten als ‘éénrichtingsverkeer’. Niet alleen ouders, ook zorgmedewerkers of cliënten, kunnen zich hierdoor aan hun lot overgelaten voelen. Dan valt het soms niet mee om vertrouwen te houden en maar door te blijven roeien met de riemen die je hebt. 
In dit verhaal vertelt Christa welke impact een schijnbaar kleine verandering van het rapportage systeem op haar gehad heeft.

Op basis daarvan hebben Christa en ik een lijstje opgesteld met wensen en ideeën om ‘samen-zorgen’ in de dagelijkse praktijk van de gehandicaptenzorg dichterbij te brengen.