Oceaanoversteek Tenerife-Kaapverdië.

(We willen Dimitri enorm bedanken voor zijn prachtige Vlaamse vertolking van onze gezamenlijke overtocht. Met goedkeuring van Dimitri mogen wij zijn dagboek posten, dank, dank Dimitri! Zijn originele verhaal is prachtig vormgegeven, met tekeningen van planten, vissen, schaal- en schelpdieren, maar dat kregen we niet goed weergegeven. Daarom dus een vrij kale weergave van zijn verhaal. We hebben wat kleine wijzigingen aangebracht in het verhaal van Dimitri, sommige Vlaamse uitspraken/ uitdrukkingen hebben we een beetje ‘verNederlandst’.)

Waarom deze reis…

Ik ben begonnen aan dit avontuur op een moment in mijn leven dat ik niet zo lekker in mijn vel zat. Ik had het gevoel dat ik was vastgelopen. Ik zag geen richting meer en leefde als het ware op de automatische piloot. Ik deed alles omdat het moest, ik legde het mezelf keer na keer op, ‘blijf controle houden Dimitri’, dit dacht ik vaak en ik vond het belangrijk.

Op aandringen van mijn lieve levenspartner schoof ik de angst opzij, de angst om mijn gezin 14 dagen alleen te laten, de angst om het werk 14 dagen te laten voor wat het is en vooral de angst om: wat zou iedereen hiervan zeggen… Ik ben in de boot gesprongen zonder verwachtingen. Het heeft me geleerd hoe nietig we wel zijn in de grote wereld. Een kleine stip in de immens grote oceaan, soms met een adembenemende zonsondergang en soms met onheil-blazend veel wind. Het geeft je leven richting, het doorstaan van metershoge golven, de koude, de misselijkheid… Angst maakt plaats voor vertrouwen, vertrouwen in jezelf en in de crew, je geeft jezelf over aan omstandigheden die niet te controleren zijn. Dit geeft ruimte, ruimte om te vullen met andere ideeën en dromen. Het gemis aan geliefden en ons aangekweekte luxe-comfort maakt je hongerig naar meer tijd met je geliefden en leert je te genieten van de kleine dingen, een warme douche, een simpel lekker klein visje op de pan. Twee weken de zee op? Ik raad het iedereen ten zeerste aan!

Oceaanoversteek (aan boord van zeiljacht Marin)

Dag 1 – 14 december 2025

Na een vlucht van 4 uur en 10 minuten (wat volgens de gezagsvoerder een recordvlucht was) land ik rond 10 uur op de luchthaven van Tenerife Sud. Eerder die morgen was ik reeds om 3 uur opgestaan en taxi Jan animeerde mij tijdens de rit naar de luchthaven Brussels Airport met allerhande angstaanjagende maar ook euforische verhalen van klanten die een idem zeilreis-ervaring aan de lijve ondervonden hadden. Gezien Lisa en Martin me pas vanaf 15 uur op de boot verwachten laat ik de taxichauffeur me naar El Médano brengen, een badplaats aan de kust van Tenerife, iets verderop ligt de boot in de haven van San Miguel. Het weer is fantastisch. Ik ben thuis vertrokken met 8° C. en plots sta ik in t-shirt bij 22° C gepakt en gezakt te puffen aan het strand. Een mooi kustplaatsje El Médano, waar de golven blijkbaar ideaal zijn om te surfen. Ik neem een tasje koffie en een boek bij de hand en al snel is het tijd om af te zakken naar de boot.

De haven van San Miguel ligt bomvol, het ene zeilschip naast het andere afgewisseld met her en der een woonboot waar mensen hun woonplaats van maakten omdat de huizen in de stad te duur zijn. Een beetje later krijg ik een hartelijke ontvangst van Lisa en Martin op hun zeilboot Marin (genoemd naar hun dochter en de afleiding van het Latijnse “Mare” wat zee betekent). Lisa en Martin lieten 6 jaar geleden hun huis en de rat-race in Nederland achter om fulltime te gaan varen met hun zeilboot. Ze varen nu vooral het traject Canarische eilanden – Kaapverdië – Caraïben – Azoren. Ze organiseren meezeilreizen op die trajecten om de kost te verdienen.

Even later komt ook mijn mede-opstapper toe, Bart, die net als ik een hartelijk ontvangst krijgt. Na een kort kennismakingsgesprek merk ik al snel raakpunten en gelijkenissen op bij Bart en mezelf. We zijn hier beiden om kennis op te doen in het zeezeilen en om te ervaren wat zo’n oversteek met je doet. We krijgen beiden een aparte kajuit toegekend en ik sla even in paniek als ik zie hoe klein de kajuit ook al weer is. Deze is nochtans geschikt voor 2 personen? In een kastje van amper 60x60x40 cm. dient mijn ganse garderobe voor 14 dagen te passen… Na het stapelen en proppen van de kledingkast krijgen we een rondleiding op de boot. Marin is een zeilschip type Beneteau Oceanis Clipper 473. De 473 staat voor 47 voet: iets meer dan 14 meter. De boot beschikt over 4 slaapkajuiten, een toilet met douche voor de gasten, een toilet met douche voor de kapitein, een salon en keuken. Wanneer de keukenkastjes opengaan zie je direct dat alles maximaal ingenomen is, elk potje, pannetje, tasje wordt in elkaar gepast om zo’n miniem mogelijk plekje in te nemen. De overige bergruimte onder banken en vloerdelen zitten vol met proviand, drinkwater, conserven, bloem, en ja, ook biertjes! Boven op het dek hangen onder de bimini (zonnedak over het roer en de eettafel buiten) netten vol met fruit en groenten. De kok van dienst kookt vegetarisch. We bespreken nog even hoe het voorlopige programma eruit ziet. Er staat momenteel veel wind om en rond de eilanden en het besluit is om pas woensdag aan de oversteek te beginnen. Dan ziet het er even beter uit… tenminste als we de wind voorspelling mogen geloven. Ondertussen kunnen we ons vermaken door naar La Gomera en El Hierro te varen. Ik vermoed dat Martin ook wil zien welk vlees hij letterlijk in de kuip heeft. Na een hapje en drankje kruip ik tijdig het bed in, 21 uur is immers ‘Sailors Midnight’.

Dag 2 – 15 december 2025

De nacht verliep oké, het is vooral wennen aan de geluiden rondom je kajuit: een knarsend touw, de wind die de lijnen van het schip tegen de mast doet slaan… maar al met al val je wel makkelijk in slaap. Als het ware gewiegd door een kleine deining in de haven. Na een ontbijt met vooral veel vers fruit, Griekse yoghurt, kaas en broodjes besluiten we de boot klaar te maken voor vertrek. Lisa gaat onze papieren in orde brengen in het havenkantoor, dit is een noodzaak want we dienen uitgeschreven te worden in de Europese Unie en in te klaren, als we in Kaapverdië aankomen. Daarvoor hebben we dus officiële documenten nodig. Uit voorgaande reizen dacht Lisa dat zij dit op haar eentje kon bekomen maar al snel krijgen we bericht dat wij ook zelf moeten opdraven. De havenpolitie wil ons in levende lijve zien. Na de nodige documenten en handelingen kunnen we eindelijk de zee op. Martin stuurt de boot de haven uit en laat al snel het roer aan ons. We hijsen de zeilen en sturen de boot in de richting die via een schermpje (ORCA genaamd) piekfijn uitgestippeld is en waardoor we de perfecte wind in de zeilen krijgen.

Het is zalig zeilen, de eerste uren zeil je nog in de ‘uit-de-wind zone’ van het eiland, daar ligt de wind veranderlijk maar nog niet op volle kracht. Eens je uit deze zone, meer van het eiland af vaart, kom je in de volle wind en dan neemt niet alleen de spanning op de boot toe maar ook de golven en de deining. Ongeveer halverwege de dagtocht begint het warm-koud gevoel, gevolgd door gapen, en ja ik wist al hoe laat het was… zeeziekte… Het gevolg = dag ontbijt 👋. Met de lege maag kwam alles toch wel min of meer op z’n plek terug en Lisa raadde mij aan even te gaan liggen op de bank… Dat voelt beter. Op de achtergrond zie ik de Teide (die heel uitzonderlijk de nacht voor mijn aankomst volledig wit besneeuwd is ) de horizon in verdwijnen.

Na een half oogje dicht voel ik mij terug goed om het roer over te nemen, het lukt ook beter om te wennen aan de golven en deining door achter het roer te staan. Tegen valavond bereiken we La Gomera en Martin en Lisa brengen ons naar een perfecte ankerplaats in een baai. Martin toont me hoe je via een app de boot perfect ankert. Er liggen rond ons nog 2 bootjes. Via de app wordt je gewaarschuwd wanneer de boot toch los zou komen van het anker, buiten de door jou geselecteerde perimeter. We liggen in de baai omringd door de steile rotswanden van de kust, de deining is er lichtjes. Op de steile rotswanden spotten we kleine grotjes die nog even het laatste zonlicht opvangen, waarin mensen in adamskostuum behendig langs kleine paadjes naar toe geklommen zijn om ook te genieten van de zonsondergang. Wij genieten van een anker-biertje. Het is een traditie op de Marin bij het ankeren. Samen met een knabbeltje en een licht en zeer lekker avondmaal. We spelen ook een spel vanavond, Hitster genaamd, Lisa en Martin pochen met hun voorbije kunde van het spel. Al snel blijkt dat Bart, net als ik, een muziekfanaat is en het Nederlandse team ervaart meteen een denderende nederlaag. Moe maar voldaan van de eerste dag kruipen we onze kajuit in, het is wennen de eerste nacht op zee, de deining is iets groter dan in een haven en het geknars van de ankerketting houdt me nog een tijdje wakker, ik denk ook al aan mijn geliefden thuis…oh boy en ik ben nog maar 2 dagen weg van hen. Ik had rond 17 uuur nog even via WhatsApp ge-videochat met mijn liefje Evelyne en mijn 2 zonen Lucas en Simon en ik voelde in hun stem ook al gemis. Het is een warm en tegelijk vreemd gevoel gemist worden en ze missen.

Dag 3 – 16 december 2025

Na een heerlijk ontbijt met vers fruit, yoghurt, broodjes en, jazeker Hollandse kaas (ik leer hier vakkundig sneetjes kaas snijden met de kaasschaaf…) hijsen we het anker en zetten we koers naar El Hierro, haven “Puerto de la Estaca”, onder een stralende zon. Idem dito als gisteren raken we terug in hevige wind, even piekt deze zelfs naar meer dan 35 knopen. Het is hard werken om in te sturen tegen de golven in, die naar schatting tegen de 4 meter oplopen. De lekkere lunch, broodjes met zelfgemaakt humus van Lisa worden bij mij helaas terug visvoer… Kort na de middag bereiken we de haven, wanneer ik aan wal stap is de zeeziekte direct verdwenen. In de haven liggen bekenden van Lisa en Martin, vrienden die ze reeds eerder tegenkwamen tijdens hun zeiltochten. De ontvangst is altijd hartig onder zeevaarders en gaat meestal gepaard met een glaasje of een biertje. Ondertussen neem ik de taak van scheepskok over en maak een vegetarische pasta klaar, iedereen vindt deze super-lekker en we hebben nog een grote portie over die zal smaken de komende dagen. Dat is blijkbaar al een meevaller, want koken tijdens het varen is niet zo evident, tijdens de eerste twee dagen viel me reeds op hoe Lisa en Martin als een wervelwind door pot en pan (er zijn maar 2 kookpitjes en een klein oventje aanwezig) en afwas raasden in de keuken. Later zie je in, dat de tijd om onze maaltijden te bereiden en op te ruimen, het best, zo kort mogelijk moeten duren. Nog 1 keer geniet ik van een lekkere warme douche op vasteland, de haven is recent gebouwd en biedt een mooi en proper sanitair complex aan.

Op de boot kan ook gedoucht worden maar bij een ligplaats in de haven wordt steeds gebruikgemaakt van de sanitaire complexen, eveneens voor de grote boodschap. De douche op de boot lijkt immers ook niet afgestemd op mensen van mijn postuur…al heeft Martin, die ik vergelijk met Shrek (maar dan met gebruinde tint) omwille zijn grote handen en voeten en kathedraal van een lichaam hier blijkbaar geen probleem mee. We bekijken samen de start van de tocht morgen en besluiten deze aan te vangen wanneer iedereen voldoende nachtrust gekend heeft… uitslapen dus!

Dag 4 – 17 december 2025

Deze ochtend was ik toch al vrij vroeg wakker, een beetje stress, de twijfel slaat zelfs even toe… Ga ik de volgende dagen ook weer zeeziek worden? Na een, voor mij, licht ontbijt geven Bart en ik de boot nog een wasbeurt om het zout van de voorbije dagen weg te spoelen en vullen we de watertanks tot de top met water. Rond 11 uur zwaaien we de haven uit. Martin geeft de route in en daar verschijnt het dan: 777 nautische mijl tot onze bestemming Mindelo. Eén nautische mijl is 1,85 km. Let’s go… Snel slik ik nog een pilletje tegen zeeziekte die ik liet maken door onze plaatselijke apotheker thuis. De mindset is: niet ziek worden. Mindelo is nog niet te zien. Na een 4-tal uren varen, met El Hierro nog als klein topje achter ons slaat opnieuw de misselijkheid toe. Ik besluit het diner te skippen en sla nog een pilletje achterover. Ik drink veel water, al ligt dit uiteindelijk te klutsen in mijn maag, net als onze boot. De golven zijn terug en intens. Het valt me op dat deze golven niet vast te leggen zijn op foto of video, maar geloof me ze zijn immens (ik schat met mijn metsers-oog tot wel 4 meter) en ze komen vanuit elke richting.

De avond valt en ook nu krijgt Bart het moeilijk. Wanneer het donker wordt begint je oriëntatie-zicht te minderen en dit zorgt voor misselijkheid. Lisa en Martin ontfermen zich als 2 superlieve zorgverleners ondertussen. Ze vullen onze drinkflessen aan, maken kleine hapjes en halen alles bij de hand op het bovendek om ons zo min mogelijk tijd te bezorgen binnenin de boot, want oh God… geloof me, daar slaat alles alle kanten op momenteel. We bespreken de eerste nacht shift, voor zowel Bart als mij een eerste kennismaking met het nacht-varen, ik ben benieuwd. We besluiten dat Bart en ik apart 2 shiften doen van 2 uur waarbij Lisa of Martin beneden in de salon slapen. Wanneer er dan iets is kunnen we ze snel bereiken. Ik start de 1ste shift van 20:30u. tot 22:30u. Ik trek een dikke jas aan (want het is koud!!!) en zet m’n muts op. Ik krijg een life-saving pen om waarmee ik, indien ik over boord sla, een signaal kan activeren waarmee ik teruggevonden kan worden en een lijn om me vast te haken aan de reling van de boot wanneer ik in de kuip rond loop. Het is helaas deze week nieuwe maan wat er voor zorgt dat geen maanlicht is. De bewolking maakt dat het een extra donkere nacht wordt, ik zie zelfs de voorkant van de boot niet meer. Ondertussen slaat de boot van links naar rechts op de golven. De automatische piloot, die alleen ‘s nachts werkt, heeft het moeilijk om de boot op koers te houden. Hier zit ik dan, alleen achter het roer, pikdonker, voor het lichtgevende navigatiescherm. Mijn taak bestaat uit het af en toe bijstellen van de koers met een paar graden, zodat we niet te veel van de koers afwijken. Het is ook de bedoeling dat ik omliggende schepen spot als ze er zijn… Overdag was ik reeds aan het spotten naar andere schepen. De beste periode om een oversteek te doen is immers deze tijd van het jaar. Twee weken eerder is de ARC vertrokken. De ARC is een zeilwedstrijd met wel 150 boten die via Kaapverdië naar de Caraïben koersen. Maar ik heb vandaag geen boot gezien. Plots duikt in mijn ooghoek een klein rood lichtje op. Ik denk een schip te zien…panic attack!

Ik roep Martin wakker, ondertussen duikt op het schermpje voor mijn neus een klein bootje op. Martin tikt het bootje aan en plots verschijnen alle gegevens van het aankomende schip, eveneens de vaarrichting en de, al dan niet mogelijke aanvaringskoers. Martin stelt me gerust en wijst me aan dat uiteindelijk de boot ver achter ons zal voorbijgaan. ‘Hij zal ons trouwens ook wel al gezien hebben,’ zegt Martin. Oef, ik kijk uit naar m’n bed. Even later komt een rood hoofdlichtje (rood licht verblind minder in het donker) naar boven gewaggeld. Bart neemt de volgende shift over. Ik vertrek naar m’n kajuit en eenmaal daar gooi ik alle kleren af in het besef dat de volgende shift om 2:30u. al weer begint. Ik zet m’n wekker alvast klaar. De kajuit bij nacht kan je niet beter omschrijven dan een wasmachine. Het water buiten klutst tegen de boot. Binnen sla je van links naar rechts op de matras. Ik probeer mijn voeten tegen de wand te duwen en m’n schouders tegen de andere wand te klemmen. Rugslapen is volgens Martin de beste manier, maar wanneer je eenmaal je lichaam min of meer hebt vastgeklemd, wordt gans je binnenzijde door elkaar geklutst. Het gehuil van de wind en slaande golven maken dat ik geen oog dicht doe. Wanneer de wekker gaat trek ik mijn outfit weer aan en los ik Lisa af. Af en toe komen er wat gaten in de bewolking. Je ziet hier veel meer sterren dan bij ons. Even zie je soms de witte slierten melkweg rondom de sterren, helaas niet ten volle vanwege het ontbreken van het maanlicht. Bij het einde van m’n tweede shift steekt plots de wind nog harder op. Martin die me op dat ogenblik komt vervangen besluit dat we beter het voorzeil verder kunnen inrollen. We trommelen Bart uit z’n bed (die ook nog geen oog dichtgedaan heeft) en nemen onze positie in om de taak uit te voeren.

Martin ondervindt hevige tegendruk bij het inrollen, ik spring hem bij. Uit volle kracht proberen we beiden het touw aan te trekken maar het rolt voor geen centimeter, gevloek, ondertussen is Lisa er ook bijgekomen. Martin probeert nog even meer druk te zetten op het touw door met de lier te trekken. Al vlug zegt Lisa dat het echt niet lukt en we besluiten niet meer verder te trekken omdat het fout zal aflopen. We denken even na en besluiten dan het zeil terug te vieren en de val (het touw dat het zeil bovenaan vasthoudt) te lossen. Nu lukt het wel, we kunnen het zeil inrollen. De boot vaart trager maar ook minder stabiel zonder het voorste zeil. Ik waggel terug naar m’n kajuit/wasmachine. En, o ja, nog een pilletje tegen zeeziekte.

Dag 5 – 17 december 2025

Toch het gevoel even geslapen te hebben. Eventjes met een vochtig washandje (baby washandjes van Kruidvat ruiken goed en komen handig van pas) een kattenwasje en op naar de kuip. Ontbijt ligt me niet, net als mijn dagelijkse kop koffie. Misschien een droog crackertje, dan voelt m’n zeeziek-pilletje zich daar niet alleen, dat lukt. Iedereen staat er met kleine oogjes bij, maar de stemming is opperbest. Martin besluit aan z’n dagelijkse controle-ronde te beginnen om de boot na te kijken, en bovenal eerst om de stag (lange ijzeren kabel die het voorzeil oprolt en tevens de mast ondersteunt) met verrekijker na te kijken op eventuele schade. Als een koorddanser beweegt hij over het dek, want ja, de wind blijft hevig en de golven pieken opnieuw enorm. Martin haakt zich vast aan de reling en kijkt vanaf zijn rug naar de top van de stag. Zijn gezichtsuitdrukking zegt genoeg. ‘Niet goed,’ zegt hij. Bovenaan de stag zit een vervorming getrokken.

Hij post het voorval meteen in een groepje online, er zijn meerdere van die groepjes waarin iedereen zijn probleem of oplossing post. Al snel komt de herkenning van het probleem door mede zeezeilers, algemeen wordt aangeraden dit zeil en de voorstag niet meer te gebruiken uit voorzorg. Hij overlegt de beslissing met ons, we hebben wel nog een stag die iets korter staat op de mast met een stormzeil, dit zeil is veel kleiner waardoor we minder snel kunnen varen en onze reis dus wat langer kan duren. We vertrouwen volop in het advies van Martin en vinden alom dat veiligheid prioriteit is. Al snel nemen we het roer over van de onvermoeibare stuurautomaat, we willen zo veel mogelijk zelf varen. Ondertussen hangt al twee dagen een hengel achter onze boot, we willen vis vangen! Martin gebruikt een zelfgemaakt aas van een in sliertjes gesneden lege tube tandpasta, schijnbaar een gewild aas voor het vangen van tonijn of bonito’s, maar blijkbaar vinden de vissen de zee ook te onstuimig. Geen beet…en ach toch, mijn buik zegt ook van nee. Geen vis. Sailors midnight en we bespreken de volgende nacht shiften. Bart vond deze toch wel indrukwekkend en we besluiten deze te herleiden tot 2 shiften van 1:30u. maar dan alleen. Lisa en Martin nemen de andere uren op. Chapeau hiervoor, ze hanteren tijdens de wacht korte dutjes van 15 minuten. Ze worden dan gewekt door de wekker en kijken even kort alles na of alles nog in kannen en kruiken is. Ingeduffeld kruip ik achter het roer en scherm, na een half uurtje duiken plots de scheepjes terug op. Het lijkt een dagelijks nachtelijk rendez-vous te worden. Het zijn er twee kort bij elkaar nu. Ik tik even op het scherm. ”Peanut butter” heeft een snelheid van nog geen 2 knopen. Martin vertelde mij dat dit zeevaarders zijn die in een soort van kleine sigaar-vormige boot de oceaan over roeien. Je leest het goed ‘ROEIEN’ en dan nog eens solo… onvoorstelbaar veel respect met zo’n golven. Na de shiften terug naar de wasmachine en o ja… nog een pilletje.

Dag 6 – 18 december 2025

Ik ontwaak in de wasmachine. Terug een kattenwasje en dit keer ook wat parfum erbij. Ik voel me nog steeds misselijk, geen ontbijt dus. Mijn lichaam voelt alsof het gekielhaald is (een lijfstraf voor opvarenden van oude zeilschepen waarbij ze met een touw onder de onderkant van het schip werden gesleept). Toch zijn het wederom blije gezichten in de kuip en al voelt het zo van binnen geklutst, wederom verschijnt ook bij mij terug de lach op m’n gezicht. Ik mis iedereen thuis, ik word er wat weemoedig van. Het eindeloos turen over de golven naar een uitgestrekte horizon brengt rust in je hoofd. Even uit het social-media-circus, enkel kort ontvangst op onze gsm rond 17 uur, wanneer de laatste nieuwe weerkaarten gedownload worden via Starlink. Je raakt verlost van 1001 prikkels. Plots besef je daar ten volle waar het leven echt omgaat, hier kan je geen controle houden over alles wat er rondom je gebeurt, je kan de oceaan niet minder hoge golven laten produceren, je kan de misselijkheid niet wegknippen, je kan niet van de boot stappen…je moet jezelf overgeven en geloof me, ik heb dat letterlijk en figuurlijk gedaan. We moeten ons meer overgeven aan minder controle uitoefenen op ons leven. Het hoeft niet ‘alle dagen werken’ te zijn, we hoeven er niet alle dagen voor iemand anders te zijn, we hoeven niet steeds te spreken naar ieders oren, het hoeft niet meer en meer te zijn… We moeten terug leren genieten van de kleine dingen. En de dingen waar we geen controle over hebben: loslaten, dan lukt alles veel makkelijker. En dat was ook bij mij de ommekeer, plots, net voor halverwege gaat alles veel makkelijker, m’n favoriete playlist knalt door de JBL- box en ik stuur de boot, tegen de golven in, richting Mindelo. De mijlen tikken sneller weg. Ik besef dat ik niet alleen op zoek was naar een zeilervaring maar ook naar levenservaring en richting, ik kan het iedereen ten volle aanraden.

Dag 7

Over halfweg (over de helft), terug ontwaken uit de wasmachine, kattenwasje en plasje…en ja hierover ook nog iets…een toiletbezoekje vergt toch wel wat inspanning tijdens een onstuimige oceaan oversteek. Het begint met het vastdraaien van de deur (je wilt niet met je broek op je enkels de salon binnen tuimelen), vervolgens duw je jouw voorhoofd tegen het kastje voor je en je poep tegen de deur. Wanneer je even het heen-en weer geslinger getimed hebt gooi je je broek omlaag en duik je op het potje…Geloof me, een ware workout ….

Als ik bovenkom, in de kuip, zien de golven er vandaag iets minder onstuimig uit. De deining van de oceaan is onvoorstelbaar. Lange uitgestrekte golven nemen de boot mee in hoogteverschillen van wel 5 meter. Lisa tovert ondertussen super lekkere dingen uit haar hoed zoals omeletjes met groentjes, pannenkoeken,… ze ruiken heerlijk, maar helaas zweer ik nog steeds bij crackers en een appel. Ik zie er als voordeel in dat m’n broek al wat minder om mijn buik spant. Bart en Martin zien hier als voordeel “meer eten voor ons” in… Martin duikt opnieuw in de buik van de boot voor zijn dagelijkse controle-rondje, we horen terug gemompel, ‘er zit meer en meer speling op het roer’ krijgen we te horen. Blijkbaar zit er sinds het vertrek meer en meer speling op 2 schijven die het roer aansturen, dit kan een probleem worden. ‘Terug overgeven/loslaten’ denk ik, we kunnen niets veranderen momenteel aan een mogelijk technisch probleem. De wind staat nog steeds goed, de zeilen vol en we maken snelheid. Volgens de berekening van ORCA kunnen we overmorgen aankomen.

Dag 8

Al beter geslapen, de nachtschiften worden routine, ik luister een muziekje of lees een boek (ondertussen al 2 exemplaren uit), ik bespied omliggende schepen op het schermpje voor mijn neus. Rondom ons nog steeds niets anders dan oceaan, nog geen dolfijn, walvis of orca gezien, ook geen Mindelo, het is wat het is. Soms een groep vliegende vissen, ze ketsen af en toe meters ver over de golven. Op nacht 3 had ik er plots één die -op de boot-op mijn schoot-van de boot – af vloog. Een verschietachtig voorval…. Martin heeft ondertussen het aas veranderd aan onze lijn, blijkbaar vinden vissen de tandpasta-smaak te verdacht, en plots hebben we beet. Een oergevoel breekt los op de boot…een vis…deze wordt aangehaald en krijgt direct een tik van de hamer, Martin ontpopt zich als een meester-fileerder van de vis en even later ligt hij reeds in de pan. Het ruikt verrukkelijk, verser kan niet, ik peuzel het stukje vis mondjesmaat op en besluit hem met een pilletje binnen te houden = een klein gelukje. Morgen is de aankomst voorzien rond 17u, ondertussen hebben we de klok reeds 2u terug gedraaid ten opzichte van België.

Dag 9

Wasmachine gewend (het droogzwieren lijkt op minder toeren te staan), ondertussen zorgen de gekweekte zeebenen reeds voor meer behendigheid om de boot door te stappen. Even denk ik eraan om misschien toch even iets te kunnen kokkerellen voor de crew, een brood te bakken misschien, maar even benedendeks blijven lijkt toch nog moeilijker dan gedacht. Het is dinsdag nu, 7u30, Bart berekende via Le Chat (een Europese versie van ChatGPT waarbij we het Amerikaanse en Chinese web niet verrijken met onze vragen) dat we nu reeds land zouden moeten kunnen zien, helaas is het, voor de zoveelste dag bewolkt en zien we nog niets opdoemen.

En dan…rond 9u30…LAND IN ZICHT… het is het topje van Santo Antão dat door de wolken prikt. Een gevoel van geluk overvalt ons, het lijkt zelfs even niet te verstaan hoe we het klaar gespeeld hebben. Ik besef wat voor een gevoel zoveel jaren geleden ontdekkingsreizigers hebben gevoeld na soms maanden varen eindelijk land te zien. Laat staan dat wij dan nog bijgestaan zijn door de hedendaagse technologie. Het is ondertussen al wat warmer en de lange broek kan ik inruilen voor een korte broek. Stilaan wordt het eiland groter en groter, we zien dan ook kort daarop het naburige eiland São Vicente, onze bestemming. We halen zelfs nog iets van de tijd in en komen rond 16u de baai ingevaren waar de haven van  Mindelo ligt. Bovenop de steile rotswanden rondom ons liggen kleine, kleurige huisjes wijd verspreid. We laten het zeil zakken en moeten helaas ook nog eens vaststellen dat er bovenaan het grootzeil een scheur zit van ongeveer 30 cm, damn..om het met woorden van mijn zoon Simon te zeggen. Martin neemt contact op met het havenkantoor, het is fijn om via de marifoon eens een andere stem te horen, we vragen om een ligplaats in de haven en krijgen al snel een plaats toegewezen. Er zal een klein bootje aankomen om ons te begeleiden. Op weg naar de ligplaats varen we zigzag tussen mastodonten van schepen, sommige schepen zien er uit alsof ze reeds jaren vastliggen, beroest, geen levende ziel aan boord. Her en der ligt een pracht van een catamaran of zeilschip van wel 50 voet geankerd, om niet gestoord te worden. We varen de ligplaatsen binnen en hier en daar hoor je applaus van mensen die net als wij de oversteek deden en je blij verwelkomen. Het kleine rubberbootje van de havenmeester brengt ons naar de juiste plek en Martin vaart de boot als geen ander naar het ponton toe waar reeds genoeg mensen staan om onze touwen aan te nemen, we wanen ons even tot koningen van de oceaan.

Al vlug spring ik van boord om even de begane grond te voelen maar blijkt nu net dat de pontons in Mindelo drijven op het water, zo hou ik dus nog even mijn zeebenen aan. We vallen elkaar in de armen, maar voor Martin en Lisa is de aankomst het begin van een gepieker hoe al deze kleine technische probleempjes tijdig opgelost kunnen worden. Zij verwachten reeds zondag te kunnen vertrekken met hun tweetjes om de grote oceaan overtocht naar de Caraïben aan te vangen want daar worden zij, in Martinique, opgewacht door hun meiden. Op 28 januari komen er bovendien al nieuwe opstappers. De bedoeling was de resterende dagen nog in te vullen met eilandhoppen met de zeilboot, maar gezien de technische problemen hadden Bart en ik alle begrip voor de beslissing om dit niet te doen. Lisa ontpopte zich direct als een ware reisagente en boekte 2 excursies in, voor later deze week. Samen met Martin wilden we direct de problemen aanpakken en we besloten reeds het grootzeil los te maken en klaar te zetten voor herstel, nadat dit gedaan was, was het tijd voor traditie = een anker biertje in het drijvende café aan de haven. Na het biertje terug naar de boot wilde ik eerst mijn liefje en daarna mijn mama laten weten dat we aangekomen waren, ik was enorm emotioneel, het doet wat met een mens, ik heb hen zo gemist en ben mij bewust van de vele tijd samen die we gemist hebben. Ik laat het voor mezelf een les zijn en hoop ook voor iedereen dat elke minuut samen met geliefden aangegrepen moet worden. En dan eindelijk een warme douche op het vasteland, wat een genot! Door de zeebenen sloeg de douchecabine nog van links naar rechts, maar dat nam ik er graag bij, hoe enorm dankbaar ik was met zoiets kleins.

We besloten nog even kort de stad in te trekken om reeds te proeven van de lokale sfeer om daarna toch wel tijdig de kajuit in te trekken. We keken allemaal uit naar een welverdiende nachtrust en deze keer niet in de wasmachine.

Dag 10 (Kerstavond)

Geslapen alsof ik 6 nachten slaap ingehaald hebt, maar ik was toch al tijdig wakker, eerst nog eens een douche want ja…hier kan het…en dan een telefoontje om mijn Simon een fantastische verjaardag toe te wensen. Iedereen was thuis al druk in de weer met de voorbereidingen van het feestmaal en keek uit naar de cadeautjes onder de boom. Ook Lisa verjaart vandaag, ik had dit al opgemerkt tijdens het vriendschapsverzoek op FB en Evelyne had een cadeautje klaargemaakt om haar deze dag te verrassen. Het waren essentiële oliën samengesteld voor een Cozy Night, ze vond het fantastisch. Ook waren Martin en Lisa deze dag 40 jaar een koppel, Lisa wilde eerst voor kerstavond koken op de boot maar Bart en ik konden dit absoluut niet toe staan, Bart en ik planden een Kerstavond-date en lieten Lisa en Martin wat tijd op de boot of ruimte om zelf een restaurantje te doen. Vandaag stond niets op de planning. Martin wilde wel even de mast in om te kijken hoe het met de voorstag stond en wat de oplossing zou kunnen worden. Bart en ik heisten via de winch van het anker Martin omhoog tot het topje van de mast, een waar huzarenstuk vond ik. Even later kwam het verdict: we hebben geluk gehad, het was een juiste beslissing om niet meer verder te varen met het voorzeil en behoudend te varen, de stag was volledig verdraaid in de top en zou bij een hevige wind zomaar kunnen afknappen en God weet waar hij dan terecht gekomen was.

Alle hens aan dek dus om een nieuwe stag te vinden/ te laten maken. Blijkbaar liggen we hiervoor niet in het juiste continent, de boot shop’s  en boottechnici zijn hier zeer dun gezaaid en onderdelen invoeren blijkt een monnikenwerk, Lisa begint aan een shop-toer en callcenter marathon… Martin duikt ondertussen in de buik van het schip om het roer te bekijken, ideaal zou zijn om de boot uit het water te halen voor deze klus maar ook dit is blijkbaar onbegonnen werk gezien het gebrek aan hijskranen in de haven. Hij denkt een noodoplossing te kunnen bieden door een koperen draaischijf te vervangen, deze zou hij nog in zijn voorraad hebben liggen, ergens bij de reserveonderdelen. Bart en ik slagen er de rest van de dag een boek op na. Het zeil wordt opgehaald om te herstellen. Ondertussen heeft Lisa ons laten inklaren in het politiekantoor maar ook hier is onze aanwezigheid vereist. We haasten ons dus net voor sluitingstijd naar het politiekantoor om daar met een hoogtechnologische gezichtsherkenningscomputersysteem in te klaren.

Tegen de avond maken Bart en ik ons klaar om kerstavond te vieren, Bart verschijnt in een ware kerst-outfit, we hebben gereserveerd in Nautilus, een visrestaurant recht tegenover de haven. We lopen eerst nog even langs de geldautomaat om Escudos af te halen, de munteenheid van Kaapverdië, 1 euro is 100 Escudos. We worden hartelijk ontvangen, de mensen zijn hier overal super vriendelijk. We klinken op ons avontuur en op Kerstavond met een Caipirinha (voor Bart nonalcoholisch) en eten er een lekker plaatselijk gerecht bij: een lekkere vissoep met zeevruchten en rijst. In een polo-shirt bij 22° wandel ik tussen de kerstverlichting samen met Bart terug naar de boot, thuis vriest het -2°.

Dag 11 (Kerstdag)

Vroeg uit de veren, we moeten de ferry nemen om 8u naar Santo Antão, het naburige eiland. Martin blijft op de boot, hij gaat op zoek naar het onderdeel van het roer, dat zou blijkbaar onder ons bed kunnen liggen. We stappen de ferry op en nemen plaats op het bovendek. Ondanks de grote omvang van de ferry ervaarden we toch terug wat deining, er worden zakjes uitgedeeld voor mensen die misselijk zouden worden…even komt de herinnering terug, gelukkig blijft het achterwege. Bij aankomst staat een leger van taxichauffeurs ons op te wachten, Lisa heeft er al eentje geregeld en een jongeman met een naamplaatje staat te zwaaien naar ons. We springen in de taxi, ‘de auto is geleend van mijn vader’ zegt hij in het Frans (de inwoners spreken Creools, Portugees of Frans) en hij staat de hele dag tot onze beschikking. Ik neem plaats vooraan en offer me op als tolk van dienst. De rit begint via een binnenlands weggetje. De weg is aangelegd in kleine kasseitjes, gehakt uit versteende lava, knap geplaatst vind ik als ervaringsdeskundige. ‘We komen terug via de weg langs de zee’ zegt onze gids, dat is ongeveer een dagtrip. ‘Om het volledige eiland te bezichtigen hebben we minstens 2 dagen nodig,’ zegt hij. We klimmen van zeeniveau al snel op en komen hoog op een bergvlakte. Er ligt een wolkendek op de berg, als het ware een donsdeken. Als we hierin terechtkomen wordt alles veel vochtiger, op nog geen 15 minuten rijden komen we in een landschap van dor-geel naar groen met bomen en struikgewas. In deze groene oase worden vooral bananen, maïs en suikerriet gekweekt op de steile bergwanden, ze zorgen voor het hoofdinkomen van het eiland.

We blijven klimmen tot we de top van de berg bereiken, alle eilanden zijn vulkanisch dus het zicht in de diepe kloven is adembenemend. Her en der op de steile bergwanden zijn kleine hutjes gebouwd waar de inwoners wonen. Bart heeft hoogtevrees…op handen en voeten kruipt hij de weg over om toch even te genieten van het uitzicht…hilarisch! We dalen af naar een klein dorpje waar de taxichauffeur een klein restaurantje weet om te lunchen. Beneden in de kloof zijn her en der kleine watervalletjes, de kinderen spelen in kleine gevormde meertjes, het is voor hen ook vakantie. Onderweg zie je een rijkdom aan groenten aan de bomen, eentje daarvan is ‘broodvrucht’ zegt Lisa. Ik ben benieuwd hoe dit smaakt en ga te rade bij onze chauffeur, een echte exacte smaak-uitleg krijg ik niet. We komen aan bij het restaurantje, er brandt een grote BBQ op het terraspleintje. De keuken sluit hier op aan net als de bar met een strooien dakje. Er zijn maar een handjevol mensen. Er staat een menu-bord aan de keuken, keuze uit vlees: varken of kip of vis. De chauffeur is er bekend en verdwijnt de keuken in. Wij nemen iets te drinken en bestellen 2x vis en groentjes. Even later komt de chauffeur uit de keuken en meldt ons dat de keuken broodvrucht zal klaarmaken voor ons als groente, ik bedank hem en we bieden hem aan om mee te eten met ons, hij bedankt vriendelijk. Dit hoort niet, vindt hij. Ik leg hem uit hoe graag ik thuis kook en dat ik benieuwd ben naar andere smaken op reis. Even later komt hij aangerend met een groot glas versgeperst zuiver suikerriet-sap, ‘plaatselijke limonade’ zegt hij, we zijn dankbaar. Even later komen 3 borden aan met 4 grote stukken gebakken vis, als groente : zoete aardappel, maniok, rode biet, broodvrucht en, tot groot jolijt van Bart, frietjes. Broodvrucht smaakt als aardappel maar dan zo een nieuw krielaardappeltje…gewoon gekookt, simpel en lekker. Uiteindelijk betalen we 3000 Escudos inclusief een fooi, dat is nog geen 10 euro per persoon.

De rit loopt verder naar het vissersdorpje ‘Ponta do Sol’, het dorpje waar de taxichauffeur geboren is en woont. Ze leven hier van de visvangst en vroeg in de ochtend gaan ze in kleine vissloepen de onstuimige oceaan op. Het is er rustig, bijna geen toerisme, bloedmooi… We zetten de rit voort naar een klein dorpje middenin de bergen, ‘op de lijst van Unesco-werelderfgoed’ zegt de taxichauffeur, ‘ en niet elke taxichauffeur durft er naar toe te rijden’. We zien onderweg waarom, de weg is op verschillende plaatsen maar breed genoeg voor 1 auto, sommige delen zijn afgebrokkeld en ingestort in het ravijn. Andere delen van de weg zijn half bedolven onder afgebrokkelde bergrotsen, ik jen Bart met te zeggen dat er al een ganse tijd een waarschuwingslichtje van de remmen brandt op het dashboard, Lisa vind het hilarisch. We worden beloond met een prachtig dorpje ‘Fontainhas’ midden op een bergtop, de huisjes zijn elk apart in een andere felle kleur geschilderd. De bewoners moeten dagelijks 45 minuten de bergtop over wandelen via een pad om te gaan werken of de school te bereiken. We rijden verder via de kust terug richting ferry, onderweg stoppen we nog even in een dorpje waar een destileerderij is van Grogue (uitgesproken als krok), een plaatselijke drank op basis van rietsuiker. Het smaakt naar rum volgens onze taxi gids, maar ik vind het eerder naar Cognac smaken. We krijgen kort het proces te zien en krijgen dan proevertjes aangeboden in de distillerie ‘Beth d’Kinha’. De chauffeur vertelt dat het volledige dorp leeft van de opbrengst van Grogue, maar dat er ook een groot alcoholprobleem is in dit dorp. Dit hadden we al gemerkt bij de rit door het dorp. Overal is luide muziek te horen en de mensen lopen dronken op straat. De chauffeur brengt ons tegen 16u30 terug naar de ferry, om 17u vaart de laatste ferry terug naar Mindelo. We genieten nog even van een koffie in het café naast de terminal en nemen afscheid van onze chauffeur. Onze dag was gemaakt en dat maakte ook zijn dag goed. Moe, maar tevreden nemen we de ferry terug.

Bij aankomst op de boot vinden we Martin nog zoekend terug. Hij heeft geen onderdeel gevonden, ‘morgen een nog intensere zoektocht’ plant hij. Hij verrast ons met zelfgemaakte pizza, gebakken in de pan. Blijkbaar is hij nog een pizzaiola geweest, vroeger in een pizzatent. Ze waren super lekker! We spelen terug een spel: Wizard. Ik heb blijkbaar niet zoveel geluk in het spel. Ik aanvaard dan maar dat ik meer geluk heb in de liefde.

Dag 12

Vandaag heeft Lisa een excursie in Mindelo zelf geboekt met een plaatselijke gids, Bruno van Djambai Tours. Hij staat ons op te wachten aan het einde van de havenkaai. Kaapverdië behoort tot één van de armste werelddelen. Aan de haven zelf klampen je een paar mensen aan die vragen om geld of eten. Ze hebben bijna niets… Bruno neemt ons mee de stad in. We gaan voorbij de vismarkt. Hier brengen de vissers vroeg de vis aan wal, op de straathoeken worden deze dan verkocht. Ik spot barracuda, tonijn en grote makreel, ze worden in stukken gehakt en gewogen op een verroeste weegschaal. We krijgen de uitleg dat Kaapverdië ontdekt is door Portugezen, al gauw werd het een doorvoerhaven van schepen die grondstoffen van over de hele wereld verscheepten. We horen dat Kaapverdië ook een periode door de Engelsen overheerst werd. De bevolking heeft een zware tijd doorstaan en er werd menig gevecht voor onafhankelijkheid gevoerd. We stappen door naar de groentemarkt, deze is rijkelijk. Je vindt er soorten groente en fruit die je niet bij ons vindt. Het krioelt van de mensen die inkopen komen doen. Het valt me ook op hoeveel straathonden er lopen, ze lijken wel een beschermde diersoort. Ze lopen talrijk rond op de markt, liggen op omliggende pleinen te zonnebaden en anderen scharrelen tussen de stalletjes door om kleine restjes op te peuzelen. Sommigen lopen op 3 poten door een aanrijding…Stellah (onze trouw viervoeter) prijs je gelukkig dat je bij ons terecht gekomen bent.

Her en der staat een kleine BBQ op een straathoek, de geur van gebraden vleesspiesjes is heerlijk, ook al heb ik de afgelopen dagen geen enkel moment vlees gemist tijdens de lekkere vegetarische maaltijden. Onze gids brengt ons in de stad naar de 2 huizen waar de Kaapverdische zangeres ‘Cesaria Evora’ geleefd heeft. Bekend als ‘de diva op blote voeten’. Ze heeft de wereld kennis laten maken met de Kaapverdische Morna. Haar liedjes gaan over romantische teleurstellingen, het afgelegen Kaapverdië en de heimwee en nostalgie die gepaard gaan met de vele emigranten uit Kaapverdië. Sodade is waarschijnlijk het meest bekend geworden. Ze kreeg er een befaamde Grammy Award voor. We lopen voorbij het museum ‘CNAD’, een museum met diverse exposities van plaatselijke kunstenaars, de gevel van het museum is bekleed met kleurrijke deksels van ijzeren tonnen. Die ijzeren tonnen werden gebruikt door mensen van Kaapverdië, die onder betere omstandigheden en voor een beter loon, ergens anders in de wereld gingen werken. Via deze vaten stuurden, de mensen die geëmigreerd waren, voedsel en andere middelen op naar hun familie in Kaapverdië. Na de stadstoer brengt Bruno ons naar ‘Praia de São Pedro’ waar we ontvangen worden door jonge kerels die ons enthousiast een vissersbootje in helpen, ik spring er nog even uit om de mannen te helpen de boot de zee in te duwen…het scheelt ook wat gewicht. Ze brengen ons een 30 tal meter ver de zee in en haken zich vast aan een boei, door middel van de motor te laten grommen zien we plots onder de boot wel 5 tot 6 grote zeeschildpadden verschijnen. De mannen gooien hun wat eten toe, we trekken onze zwembroek en snorkel aan en duiken in het water. Het is fantastisch, de schildpadden komen net voor onze neus zwemmen en bewegen gracieus door het water. Af en toe zwemmen we door een kolonie kleurrijke vissen en op de bodem van de zee zien we een meters brede pijlstaartrog rondzwemmen, grensverleggend voor mij want ik ben niet de allerbeste zwemmer…maar terug = jezelf overgeven.

We lopen nog even het strand af, achter ons ligt de landingsbaan van Mindelo luchthaven, even later landt een klein passagierstoestel op een paar meter boven ons hoofd. Bruno neemt ons daarna mee naar de hoogste berg om daar van het uitzicht over Mindelo te genieten. We worden er overstelpt door Duitse toeristen die eerder die nacht met een cruiseschip zijn aangekomen voor een dagverblijf. Daarna gaan we lunchen in ‘Porto Calhau’. Dit dorp is zwaar getroffen door tropische storm Erin in augustus van dit jaar, 2025. De storm eiste in dit dorpje het leven van 3 kinderen. De storm was voor veel mensen een plotse verrassing, niemand was er voorbereid op de immense regenval met modderstromen als gevolg.

We eten er in een plaatselijk restaurant, een grote portie tonijn met lekkere groentjes. Bruno vertelt ons ondertussen dat de inwoners van Kaapverdië het moeilijk hebben, velen onder hen trekken naar het buitenland om meer te verdienen, of sturen hun kinderen voor betere studies naar het buitenland. Het gemiddelde maandloon ligt rond de 170 euro, om een kind naar de universiteit te laten gaan in Mindelo betaal je 150 euro per maand. De huidige overheid van Kaapverdië leeft amper mee met de bevolking. De bevolking ervaart gelukkig een grote samenhorigheid vertelt Bruno. Iedereen helpt elkaar, besluit hij.  We stoppen nog even in een plaatselijk opvangcentrum voor gekwetste zeeschildpadden, hier worden ze opgevangen en verzorgd tot ze de zee terug in kunnen. De meeste schildpadden zijn verstrikt geraakt in vissersnetten of aangevallen op strand door de straathonden. Er verblijft er eentje momenteel met 3 poten… Door middel van kleine donaties houden ze het opvangcentrum in stand, overheidssteun voor deze projecten is er niet.

We sluiten de toer af met uitzicht vanaf de berg recht tegenover de haven. We kijken nog even of we Martin eventueel zien, maar het lukt ons niet. We nemen afscheid van Bruno, die ons terugbrengt naar de markt. Moe maar tevreden gaan we naar de boot, onze laatste nacht op de boot slapen wordt een feit. Het grootzeil is ondertussen hersteld aangekomen, dit probleem kan al afgevinkt worden. Nog voldaan van de middaglunch maakt Lisa nog een heerlijke uiensoep als avondmaal en we besluiten de avond nog met een laatste keer Wizard spelen…ik heb terug veel geluk in de liefde…

Dag 13

Lekker geslapen, al was er gisterenavond nog een half concert naast de boot aan de gang op één van de terrassen van de aan de haven grenzende hotels. Het laatste ontbijt met Lisa en Martin was er eentje van bedanken. Dankbaar om wat we de voorbije dagen met elkaar beleefd hebben, en overleg hoe we verder gaan in het leven. Bart en ik pakken onze koffers, Bart heeft vandaag een vlucht terug naar Parijs, z’n vrouw Jessica pikt hem daar op. Gepakt en gezakt stappen we de havenkaai af, samen met Lisa. ‘Het avontuur zit erop’ beseffen we. Ik neem afscheid van Bart, we spreken zeker nog eens af met de vrouwen, besluiten we en hij vertrekt met de taxi naar de luchthaven. Mijn vlucht vertrekt pas morgen, ik verblijf nog een nachtje in het guesthouse ‘Casa da Djedja’ in de stad, ongeveer 10 minuten wandelen. Ik wordt er met open armen ontvangen. Ik kan pas vanaf 14u op de kamer maar dat vind ik niet erg, ik wilde nog even de stad in duiken. De vriendelijke vrouw raadt me aan nog even te wachten. Elke dag komt rond 10u30 een muziektrio langs om ons te wekken met de plaatselijke Morna-muziek. Ik krijg een vers geperst welkomstdrankje en even later arriveren de muzikanten, alle gasten en het personeel staan al snel mee te klappen en dansen op de muziek…zalig.

Ik ga nog even de stad in, ik bezoek de groentemarkt nog eens en vraag meer uitleg over de smaak van groenten, fruit en kruiden die je bij ons niet vindt. Ik mag er proeven van ’zuurzak’ een fruitsoort die smaakt naar zoet-zure snoepjes. Ik loop ook nog even langs in een souvenirwinkel waar Bruno ons gisteren naar toe bracht. Er werkt een oude man die souvenirs maakt van allerhande recyclage-materialen, hij is zo vriendelijk en behulpzaam. Hij herkent me direct. Ik koop er voor de jongens hangertjes met een haaientand, een koelkast magneet gemaakt van het gedroogd blad van rietsuiker, een schelpen armbandje voor Fien (dochter van m’n zus) en broodmandjes voor mijn liefje. Ik spring ook even een supermarkt binnen om te zien wat er allemaal in de rekken ligt. Wat een verschil met de rekken in onze supermarkt thuis. Alles is hier in veel mindere mate aanwezig en enkel wat echt broodnodig is, is aanwezig. Na een kleine lunch wandel ik nog even de stad door, rond de Nieuwjaarsperiode is er hier steeds een soort van carnaval. Ze hebben al een heel groot podium gebouwd op een plein in de binnenstad. Rond 15u keer ik terug naar het hotel, ik tel nu echt af om naar huis te gaan…

Dag 14

Vroeg opgestaan: 6u! De taxi komt mij ophalen om 7u30, de vriendelijke hotelmanager heeft ervoor gezorgd dat ik om 7u nog kan ontbijten. Het ontvangst is wederom hartelijk, het ontbijt rijkelijk.. Tijdig pikt de taxi me op en brengt me naar de luchthaven ‘Cesaria Evora’, een aankomsthal en vertrekhal in één. Geen lange rijen die aanschuiven en één klein tax-free winkeltje. Ik koop er nog een fles Grogue, die wil ik zeker eens laten proeven aan Mike. Ik installeer me aan het raam in de zon…nog geen vliegtuig aanwezig?

Mondjesmaat loopt er meer volk in de vertrekhal binnen, de vlucht vertrekt om 9u50, boarding start om 9u10, het is 9u30… Om 9u50 landt er een vliegtuig van Cape Verde Airlines. Onze vlucht, ik begon al te rekenen want mijn liefje had me de dag ervoor gebeld om te vertellen dat ik rekening zou moeten houden met de beperkte tijd in Parijs. Ik heb maar 45 minuten de tijd om de aansluitende TGV-rit te halen na mijn vlucht. Ik dacht: het komt wel goed, Bart had gisteren immers gemeld dat hij 25 minuten voor aankomsttijd al gearriveerd was. Maar het duurde even voordat alle passagiers eindelijk in het vliegtuig zaten en wij konden beginnen aan de vlucht naar Parijs van 5u30. Om 18u30 land ik in Parijs. De TGV vertrekt om 19u15, “ik doe mijn loopschoenen al aan”, stuur ik naar mijn liefje, die ondertussen al een plan B in de maak heeft. Alles zit mee…snelle paspoortcontrole, snelle bagageband en snelle looptrappen. Ik sta om 19u12 op het perron … de TGV heeft 10 minuten vertraging. In Brussel-Zuid hop ik naar de trein richting Lede en ja..daar staan Lucas, Simon en liefje me op te wachten…ik voel me oppergelukkig, dankjewel leven.

Dankwoord

Dankjewel aan mijn allerliefste, om vooral me zover te krijgen dit avontuur aan te gaan, het geduld, alle liefde en de allerbeste zorg voor ons gezinnetje. Dankjewel Lucas en Simon, jullie slaagden met glans in het even vervangen van ‘de man des huizes’, ik ben fier hoe jullie in het leven staan. Ik heb jullie gemist.

Dankjewel aan Lisa en Martin en hun zeilboot Marin, het was onvergetelijk en jullie onmetelijke zorg was hartverwarmend. Het was een rijkdom aan zeilervaring die ik opgedaan heb, ik wens jullie behouden reizen en eeuwige liefde en geluk.

Dankjewel Bart, je was als mede-opstapper al snel een partner-in-crime om gevat en cynisch Martin te woord te staan in onze diepgaande en soms ook luchtige eindeloze gesprekken. Je was een uitstekende Hitster-partner en ‘een goed-voor-1-jaar’ kerstavond-date. We spreken zeker nog af om over deze onvergetelijke reis herinneringen op te halen.

Dankjewel aan familie en vrienden om mijn avontuur te volgen, jullie duimpjes en hartjes lieten de zeemijlen soms makkelijker wegtikken.

Dankjewel aan mezelf om het avontuur aan te gaan en mezelf een nieuwe richting te geven vol met ideeën en dromen.

En o ja… alle kleine technische problemen zijn opgelost geraakt voor Martin en Lisa, ondertussen zijn zij tijdig aan hun volgende oceaanoversteek begonnen, bestemming = hun meiden in Martinique…