Blogpost door Lisa van den Heuvel
Op apr 21, 2022
LiveMarvelouz
Kim (alleenstaande moeder) doet energie op tijdens gezinscoaching
0
(0)

We hebben Kim (43) te gast met haar twee kinderen Julia (12) en Zara (10). Ze hebben zich ingeschreven voor een Family Boost. Zes dagen op onze zeilboot rondom Tenerife. In eerste instantie twijfelde Kim of een gezinscoachreis iets voor haar en haar kinderen zou zijn. Tijdens het kennismakingsgesprek hebben Martin en ik, Kim daarom ruimte gegeven om haar behoeften en mogelijkheden te verkennen. Wij vinden het belangrijk dat ze weloverwogen een keuze kan maken die bij haar past.

Het kind in de ouder

Het kennismakingsgesprek is wat ons betreft vooral bedoeld om de wederzijdse verwachtingen op elkaar af te stemmen. Heeft Kim verwachtingen? Wat zou ze graag willen bereiken? We stellen haar vragen als: ‘Wat hoop je te bereiken met de gezinscoaching op Tenerife? Hoe kunnen we jou daarbij ondersteunen? Wat past bij jou en de kinderen?’ Tijdens het kennismakingsgesprek geeft Kim aan dat ze vooral energie op wil doen en dat ze graag zelf tot rust wil komen. Maar ook dat ze het samen met haar kinderen fijn wil hebben. Ze vertelt dat ze niet goed weet hoe ze dat moet doen. Ze voelt zich regelmatig overvraagd door het appél dat Julia en Zara op haar doen. Uit het kennismakingsgesprek blijkt dat Kim veel nadenkt over haar communicatie met de kinderen. Ze heeft best vaak het gevoel dat ze tekortschiet als alleenstaande moeder. Ik vraag haar of ze het boek, ‘Het boek waarvan je wilde dat je ouders het hadden gelezen’, kent. “Nee”, dat kent Kim nog niet. Het lijkt haar wel interessant om het te lezen. Ik deed Kim dit voorstel omdat ik denk dat het boek haar kan helpen om zicht te krijgen op de relatie tussen het gedrag van de kinderen en haar eigen gedrag. Kinderen doen niet wat we zeggen, ze doen wat ze ons zien doen! Wij zijn hun rolmodel en hebben dus een grote invloed op het gedrag van onze kinderen. Twee weken later belt Kim me op. Ze heeft gemerkt dat ze het lezen van het boek waardevol vindt en ze geeft aan dat ze het fijn vindt om te reflecteren op haar opvoedend handelen en tegelijkertijd geprikkeld te worden.

Alleenstaand ouderschap

Ik heb Kim in het kennismakingsgesprek ook gevraagd of ze wil stilstaan bij het alleenstaand ouderschap en wat dat voor haar betekent. Ik stelde haar deze vraag om zicht te krijgen op de onderliggende overtuigingen, normen en waarden. Dit zijn invloedrijke aspecten in de opvoeding en belangrijk om bij stil te staan. Door mijn vraag heeft Kim zich gerealiseerd dat ze zich tot nog toe weinig ruimte gegund heeft om hierover na te denken en dat ze zichzelf nóg minder ruimte heeft gegund om stil te staan bij haar eigen gevoelens. Ze is bang dat, als ze deze gevoelens toelaat, ze minder ruimte heeft om er voor haar kinderen te kunnen zijn. Tot voor kort geloofde Kim heilig in deze oorzaak-gevolg reactie, maar nu ze het naar mij heeft uitgesproken realiseert ze zich dat het juist belangrijk is dat ze goed voor zichzelf zorgt. Dat betekent meer zelfzorg voor haar behoeften en voor haar emotioneel welbevinden. Ik bevestig Kim dat, als ze uit het standje overleven wil komen en meer wil gaan leven, ze óók ruimte voor zichzelf nodig heeft. In mijn optiek kan dat óók goed zijn voor de kinderen, zeker als het haar ook lukt hier open over te zijn naar haar kinderen.

Rust als motor

Op de ochtend van de derde dag dat Kim, Julia en Zara bij ons aan boord zijn, vraag ik Kim om voor op de boot, bij de mast, te gaan zitten. Zo kan ze even tijd voor zichzelf opeisen. Ik ben benieuwd  welke ruimte Julia en Zara aan Kim geven én of het Kim lukt om stil te staan bij haar kwetsbare kant. Hoe is het voor haar om toe te staan dat ze niet altijd de rots in de branding hoeft te zijn. Dat de dingen haar soms even niet lukken. Dat de kinderen haar soms even tot wanhoop kunnen brengen. Dat voelt kwetsbaar en mag best even verdrietig zijn. We maken we een korte zeiltocht van zo’n drie uur en we hopen dat we onderweg dolfijnen of grienden zullen zien. Ik breng Kim een glas verse muntthee terwijl ze in het zonnetje voor zich uit zit te staren. Ik hoop dat ze zich lekker en verzorgd kan voelen. Een mens kan niet alleen maar sterk zijn. We willen met Kim uitzoeken welke hulpbronnen ze zou kunnen aanboren om meer tegemoet te komen aan haar eigen behoeften. Er staat nauwelijks wind en Martin heeft de meiden taken gegeven bij het zeilen. Het zeilen vraagt alle aandacht van ze en Kim heeft even tijd voor zichzelf.

De rots in de branding

Kim mist de laatste tijd de puf om leuke dingen samen met Julia en Zara te doen. Wij kunnen ons dat wel voorstellen. Ze voelt zich zó verantwoordelijk voor het welzijn van haar meiden dat Kim zichzelf soms kan wegcijferen. Dat was onze inschatting op basis van het kennismakingsgesprek en de eerste twee dagen die we met haar en de meiden aan boord doorbrengen zien we het patroon bevestigd worden. Kim wil de rots in de branding zijn voor haar kinderen. Ze is daarnaast een duizendpoot. Ze vertelt hoe ze Julia in het weekend aanmoedigt op het voetbalveld, dat ze haar regelmatig naar training brengt als het vies weer is én dat ze het kiezen van een passende middelbare school best als intensief heeft ervaren. Zara zit op gitaarles maar vindt het oefenen niet altijd even leuk. Kim probeert Zara dagelijks te stimuleren om te oefenen, ze zoekt apps op op haar telefoon die het leuker kunnen maken om akkoorden te te leren, maar het roept ook regelmatig strijd op. Kim wil ook dat vriendinnen en vrienden van de meiden zich thuisvoelen bij haar in huis. Dit kost haar behoorlijk wat energie, organisatievermogen en creativiteit. Het is de tweede natuur van Kim om de meiden te willen steunen en te helpen, voor school als er iets georganiseerd moet worden, bij het rustig in slaap komen, bij ruzies met vriendinnen en ook bij activiteiten van de sport, de muziekschool en (slaap)feestjes. Hiermee blijft ze de afhankelijkheid echter ook bevestigen én het maakt het ouderschap ook best zwaar. Ze moet van zichzelf aan heel veel eisen voldoen en een top-moeder zijn.

Luchtigheid

Om plezier te bevorderen en het inzicht te vergroten hebben we de eerste twee dagen een aantal leuke activiteiten met elkaar ondernomen. We zijn gestart met het kwaliteitenspel. Dit zorgde aan het begin van de week voor een goede en fijne start. Kim ondersteunt de meiden thuis al vaak op een positieve manier, maar ze zijn toch niet gewend om elkaar complimenten te geven en elkaars kwaliteiten te benadrukken. Door het spel is er ruimte gecreëerd om naar elkaar te luisteren en waardering naar elkaar uit te spreken. Dit heeft in ieder geval al veel energie losgemaakt. Op de tweede dag hebben we op het strand een familiewapen gemaakt wat eveneens een boost gaf. Kim, Julia en Zara hebben samen een schild getekend met in het midden een groot hart met de letters KJZ. Daar omheen hebben ze boeken, muzieknoten, een voetbal, friet, bomen, een auto en donuts getekend. De afbeeldingen representeren de momenten waarop ze zich met elkaar verbonden voelen of waardevolle rituelen met elkaar hebben. Door deze momenten uit te spreken en te verbeelden kunnen ze in de toekomst ook bewust ingezet gaan worden. Als ze op een bepaald moment het gevoel hebben dat ze de verbondenheid missen, kunnen ze naar het familiewapen kijken en een activiteit kiezen om de onderlinge verbondenheid te versterken of weer te herstellen. In het familiewapen zitten dus ook concrete ‘handvatten’ om het goed te hebben met elkaar, ook als dat wat minder vanzelfsprekend lijkt.

Inzicht

Als we op de nieuwe ankerplek aankomen bespreek ik met Kim haar ervaringen bij de mast. Ze vertelt dat ze het heerlijk vond om alleen bij de mast te zitten en niets te hoeven van zichzelf. De vaststelling dat ze niet altijd de rost in de branding hoeft te zijn leverde een gevoel van verdriet op. Het gevoel misschien overbodig te worden. Maar ook het gevoel dat ze wellicht voor niets zo haar best heeft gedaan. Na verder doorvragen benoemt ze ook het gevoel van gelijkwaardigheid wat bij haar boven kwam. Het niet-hoeven-weten en niet-hoeven-kunnen en daar open over mogen zijn naar de kinderen. Het heeft haar niet alleen inzicht gegeven, maar ook veel rust. Als we langer stilstaan bij het gevoel van rust vertelt Kim hoe heerlijk het was om bewust te genieten van de zon, de geur en het geluid van de zee en de wind. Als het Kim lukt om bewuster stil te staan bij de dit soort koester-momenten, kan ze vaker bewust op zoek gaan naar activiteiten die haar energie geven. Zo krijgt ze ook meer invloed op haar gemoed en over het verloop van de dag of de dagen. Kim heeft zich gerealiseerd dat zij ook van haar kinderen mag vragen én verwachten dat ze vaker rekening met haar gaan houden. Er zijn voor haar kinderen, dus emotioneel beschikbaar zijn, betekent niet dat ze geen tijd voor zichzelf op zou mogen eisen.

Een andere fase, een andere rol

Kim geeft aan dat ze de komende dagen zou willen experimenteren met luisteren naar de behoeften van haar kinderen én dat ze tegelijkertijd wil luisteren naar haar eigen behoeften. Ik zeg tegen Kim dat ik haar nog een ander boek kan adviseren. Het boek van Martine F. Delfos gaat over communiceren met pubers. Zo leren ouders dat ze een stapje moeten terug doen in het contact met hun pubers. Ze zijn ineens niet meer de belangrijksten in het leven van hun kind. De relatie is anders en iedereen moet opnieuw zijn of haar plaats vinden. Als het Kim lukt om vaker bewust voorbeeld gedrag in te zetten door te praten over haar eigen behoeften, haar eigen onvermogen zal ze waarschijnlijk gaan merken dat haar kinderen daar ook steeds meer rekening mee gaan houden. Samen met Kim bespreek ik wat de komende dagen goede oefenmomenten zouden kunnen zijn. Ondertussen maken Martin, Julia en Zara pan-pizza’s van bierdeeg.

Van overleven naar leven

In de activiteiten die we met Kim en de meiden ondernemen staat plezier centraal. We zijn er van overtuigd dat ‘spelen’ Kim kan helpen om luchtigheid in haar ouderschap te brengen en zich energieker te voelen. We willen haar tools meegeven die ze heel gemakkelijk thuis in kan zetten en die passen bij haar situatie. Voor veel alleenstaande ouders is het opvoeden een uitdaging. Het gemis aan een partner om taken te verdelen of om mee te overleggen, maakt dat je je soms overbelast kunt voelen (NJi, 2014). We gunnen Kim dat ze zicht krijgt op de energiegevers en energievreters tijdens deze week. Dan kan ze in de toekomst wellicht andere keuzes maken waardoor er meer ruimte komt voor leven in plaats van overleven.

Wat vind je van deze post?

Klik op een ster om dit verhaal te beoordelen!

Omdat je dit bericht interessant vond...

Deel dit verhaal op jouw sociale media!

Lisa van den Heuvel

Gezinscoaching

Een blog over thema’s uit het dagelijkse leven. Verhalen bedoeld ter inspiratie en als leidraad om jouw innerlijk kompas steeds serieuzer te nemen en ernaar te handelen. We schrijven over gezinscoaching, loopbaancoaching en relatiecoaching.

In deze reeks

Overige reeksen

0 reacties

Een reactie versturen

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

This site is protected by reCAPTCHA and the Google Privacy Policy and Terms of Service apply.