Blogpost door Lisa van den Heuvel
Op Jul 9, 2022
LiveMarvelouz
Vakantiepost
4
(9)

Het is vakantietijd en dat betekent voor mij tijd om de dingen een beetje anders dan anders te doen. Meer tijd om los te laten en in het moment te zijn. Ik denk dat ouders, die een zorgkind hebben, sowieso al meer worden uitgedaagd om meer ‘in het moment’ te zijn. Het appèl dat op je gedaan wordt gaat meestal over het ‘hier en nu’ en daar kun je maar beter meteen op reageren omdat het anders wel eens uit de hand zou kunnen lopen. Ik vroeg mij af: hoe ervaren Christa en Clemens hun vakantietijd eigenlijk met Pico en wat is belangrijk voor een fijne vakantietijd? Clemens had een verrassing voor mij! Hij heeft jaren geleden een gezamenlijk vakantiemoment in Zoutelande beschreven. Het leek ons daarom een prachtig moment om het dit keer nét even anders dan anders te doen. Dit keer dus een heerlijk mee-geniet-vakantiemoment met ‘de ingezonden brief’ van Clemens.

Zomer in Zoutelande

Tekening gemaakt door Josee Tesser

Zon, zee en strand.
De golven komen steeds weer aanrollen
en dit eindeloos herhalen doet ons alle 3 goed.
Op het strand is iedereen gelijk.
Voor jong en oud, arm of rijk, gehandicapt of ‘normaal’,
voor iedereen zijn de plezierige kanten en de ongemakken
van zand, water, lucht en zinderende zon precies hetzelfde.
Plaats voor allemaal.
De doorsnee badgast blijf vriendelijk als Pico zich
gewoon naast hem of haar neervlijt op de handdoek
en wat begint te vertellen. Of erger, begint te strelen!
Ach, ‘t is zomer en men is ontspannen.
Wij niet dus! Onmiddellijk wringen we ons in allerlei bochten
om hem terug te lokken.
Een potentieel conflict proberen we bij voorbaat af te koelen met een ijsje.
Het zoveelste.
Even rust….
En dan is het weer: “Zee toe.” Alleen kan natuurlijk niet.
Even later staat Pico midden op die eindeloze zandvlakte.
De zee als achtergrond.
En plotseling zegt hij: “Stoppertje doen?”
”Verstoppertje?”, zeg ik verbluft. “Waar dan? Achter een zandkorrel of zo?”
Hij staat wat bête te lachen en ik red mij er flauw uit met:
“Zullen we doen wie het eerst in het water is?”
Had hij toch niet een beetje gelijk? Dacht ik later.
Vakantie is tenslotte ‘je verstoppen’. Voor je omgeving, je werk, je telefoon.
Even hopen dat niemand je vindt.

Wat vind je van deze post?

Klik op een ster om dit verhaal te beoordelen!

Omdat je dit bericht interessant vond...

Deel dit verhaal op jouw sociale media!

Lisa van den Heuvel

Picoverhalen

In deze reeks deel ik, samen met Christa, verhalen over Pico. Ooit was Pico mijn ‘oppas-kindje. Hij is 39 heeft een verstandelijke beperking en autisme.

De Picoverhalen gaan niet over meezeilen. Ik post de verhalen omdat een ‘marvelous life’ voor mij óók gaat over wat mensen ‘bezield’. De verhalen zijn een uiting van wie IK ben en waar ik mij verbonden mee voel. Hopelijk kunnen de Picoverhalen bijdragen aan het begrip voor mensen met een beperking, hun ouders en verwanten.

Overige rubrieken

Meer in deze rubriek

Eenrichtingsverkeer

Christa en Clemens (ouders van Pico) hebben ervaren dat ze bij veranderingen in de zorg rondom Pico, lang niet altijd als volwaardige sparringpartner meedoen. Het kan dan ook zomaar gebeuren dat er, in hun beleving, roet in het ‘zorg-eten’ van Pico wordt gegooid. 

In de wereld van zorginstellingen, indicatiestellingen, wetgeving en beleidsperikelen kunnen ouders onverwachts geconfronteerd worden met veranderingen waar ze niet op zitten te wachten. Ouders ervaren de zorg voor Pico op deze momenten als ‘éénrichtingsverkeer’. Niet alleen ouders, ook zorgmedewerkers of cliënten, kunnen zich hierdoor aan hun lot overgelaten voelen. Dan valt het soms niet mee om vertrouwen te houden en maar door te blijven roeien met de riemen die je hebt. 
In dit verhaal vertelt Christa welke impact een schijnbaar kleine verandering van het rapportage systeem op haar gehad heeft.

Op basis daarvan hebben Christa en ik een lijstje opgesteld met wensen en ideeën om ‘samen-zorgen’ in de dagelijkse praktijk van de gehandicaptenzorg dichterbij te brengen.

In een hele andere wereld

Dit is het elfde Pico verhaal en het twaalfde verhaal is in aantocht ;-). Wil je bij het begin beginnen? Scrol dan naar beneden en vervolgens naar de vorige pagina óf klik op het onderste verhaal in de kolom hiernaast “Pico, een bijzonder kind met een verstandelijke beperking”.

In maart 2020 ging de wereld op slot. Door corona veranderde er van alles en stond de wereld op zijn kop.

Christa blikt terug op deze periode en vertelt me hoe machteloos zij en Clemens zich voelden omdat ze Pico lange tijd niet op konden halen van de woongroep en evenmin konden bezoeken. Gelukkig is niet alles kommer en kwel en brengt óók corona mooie inzichten met zich mee.

Christa vertelt me dat sommige medewerkers van de woongroep nog steeds niet beter zijn. Één van de medewerkers kan inmiddels helemaal niet meer werken vanwege long-covid en een andere begeleider is gedeeltelijk met werken gestopt. Dat is persoonlijk leed waar we misschien toch te weinig bij stil staan? Heel veel mensen worden nog dagelijks geconfronteerd met de gevolgen. Ook Pico is niet meer de oude sinds hij covid gehad heeft. Hij kan niet vertellen waar hij last van heeft, maar zijn ouders merken dat Pico vaak moe is. In de weekenden kan hij uren bijslapen. Ook tijdens het werken in het bos gaat Pico veel vaker even zitten om uit te rusten.

Christa is intens blij dat we elkaar inmiddels weer gewoon opzoeken. Dat er weer nabijheid en contact is.

In dit elfde Pico verhaal (dat wel heel lang op zich heeft laten wachten) vertelt Christa over de zichtbare en onzichtbare sporen die corona heeft nagelaten.

Heel veel leesplezier!

Pico op zijn plek in het bos

Dag, dag,

We zijn eindelijk weer terug van weggeweest! Dit tiende Pico verhaal heeft een hele tijd op zich laten wachten omdat mijn moeder in januari van dit jaar overleden is. Ik had meer tijd nodig dan gedacht om het schrijven weer op te pakken.

Samen met Christa ben ik weer aan de slag gegaan met vertellen en schrijven. Als je verbetertips, opmerkingen of ideeën hebt: Ik houd mij aanbevolen!

In dit verhaal komt naar voren dat Pico – net als elk ander mens – behoefte heeft aan zingeving en zelfverwerkelijking. Om ‘zin’ te ervaren is Pico echter in grote mate afhankelijk van zijn omgeving én de mensen om hem heen. Christa vertelt hoe fijn het is dat Pico in de natuur aan het werk kan én hoe steunend het is dat begeleiders met zoveel zorg en toewijding Pico steunen bij zijn ontwikkeling.

Ik hoop dat ook dit verhaal weer inspireert om vanuit liefde en aandacht de ander daadwerkelijk te ontmoeten.

Veel leesplezier! Lisa

Het schept een band als je het écht samen doet

Christa en Clemens zetten zich, samen met andere ouders, in om een ouderinitiatief te realiseren. Hoewel ze zich helemaal suf vergaderd hebben en bijna voortdurend te kampen hadden met personeelstekorten was het ook geweldig om samen iets nieuws te creëren. De gelijkwaardige samenwerking schiep een band die nog steeds waardevol voor ze is. Ook hebben ze enorm genoten van de fantastisch enthousiaste mensen die er werkten. Hierdoor konden Pico en zijn ouders in fasen toegroeien naar een permanente woonplek.

Josee Tesser wederom bedankt voor je treffende tekening!

Beschermjassen voor Pico

Pico vindt het heerlijk om samen te lachen om de verhaaltjes die Petra (zijn tante) hem vertelt of voorleest. Het is voor haar een manier om contact met hem te maken. Ze probeert ook Christa en Clemens te ondersteunen in de zorg om Pico, hoewel dat niet altijd gemakkelijk is. Deze liefdevolle betrokkenheid van steunfiguren om Pico heen vormt voor hem een jas van bescherming.

Ook deze keer heeft Josee Tesser een tekening gemaakt om het verhaal te verbeelden. Christa, Petra en ik zijn er geweldig blij mee! Dank je wel Josee!

“Hoe is jullie? Hoe is huis?”

Voor dit verhaal heb ik gebeld met de zus van Christa, Petra, de tante van Pico. Ze heeft me laten weten dat ze graag iets over Pico wil vertellen. Over zijn wonderbaarlijke geheugen voor details, over de vakantie-logeerpartijen,  over zijn blijdschap, zijn enthousiasme en zijn behoefte aan innerlijke rust. Ze vertelt me dat ze intens kan genieten van Pico en zijn unieke ‘zijn’. Pico logeerde in de vakanties regelmatig bij Petra, samen met zijn ouders. Inmiddels is de laatste logeerpartij al een hele tijd geleden. Enerzijds vanwege de gezondheid van Christa en anderzijds door de coronapandemie en bijbehorende lockdown. Pico haalt zijn (vakantie) herinneringen graag op als hij met Petra belt. Hij wil dan samen lachen, een verhaaltje horen en op zijn eigen manier herinneringen delen. In dit verhaal sta ik stil bij zijn bijzondere geheugen.

Helpt een diagnose kind en ouders wel verder?

In eerste instantie is Pico welkom op een gewoon kinderdagverblijf. In tweede instantie blijken begeleiders Pico echter tóch niet de zorg te kunnen bieden die hij nodig heeft. Dit is de boodschap die zijn ouders nog vaker te horen krijgen. Ook al gaat Pico naar een speciale school, het wil niet zeggen dat een diagnose voorhanden is. Handvatten om Pico te begrijpen en te begeleiden ontstaan al puzzelend.

Pico en de roerige jaren ’80

Pico is een 35-jarige jongeman met een verstandelijke beperking. Iedere maand vind je hier verrassende, pijnlijke en mooie verhalen vanuit het perspectief van zijn moeder. Alledaagse momenten waarvan ze geniet maar ook de momenten die haar uit evenwicht brengen en...

Als het gewone leven niet gewoon meer is

De laatste jaren doet Clemens, de vader van Pico, alleen met Pico de boodschappen. Sinds Christa, zijn moeder, kanker heeft gehad zijn de dingen die eerst zo gewoon waren niet meer gewoon. Tenminste niet voor Christa en Clemens. Pico blijft de dingen gewoon op zijn...

Pico zit lekker in zijn vel

Christa en Clemens willen graag dat Pico zich fijn voelt, dat hij gewaardeerd wordt, dat anderen hem aardig vinden en dat hij ergens bij hoort. Ze willen het liefst dat hij lekker in zijn vel zit. Anders dan bij de meeste ouders van een kind van 34 jaar, zorgen...

3 Comments
  1. Lisa van den Heuvel

    Ik zou het leuk vinden als je een berichtje achterlaat.
    Mocht je problemen ondervinden met het plaatsen van een reactie, of het abonneren op de Pico verhalen, laat het gerust weten door een appje of mailtje te sturen. Lisa@livemarvelouz.com

    Reply
  2. irene

    ik had nog maar 1 ster aangeklikt, maar dat moeten er vier zijn, geen vijf omdat het wel wat langer mogen duren. mooi, en met humor beschreven hoe het wel vakantie en plezier is, maar dat de alertheid en beschikbaarheid wel door blijven gaan, daar kun je je hoofd niet voor in het zand stoppen.
    leuke illustratie ook!

    Reply
  3. Antoinette van de Ven

    Precies zó verliep het bij mij ook. Ik wilde vijf sterren aantikken.
    Mooi verhaal. Wij herkennen ons er ook helemaal in. Zó ging dat ook met onze kleintjes. Een verschil dat Pico in zijn doen en laten altijd even oud blijft.

    Reply

Submit a Comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *

This site is protected by reCAPTCHA and the Google Privacy Policy and Terms of Service apply.